اعتماد

P⁸

بیدار میشم.. اما صبر کن.. من اینجا رو نمی‌شناسم.. آروم می‌شینم که سرم تیر می‌کشه.. در باز میشه و دویون وارد اتاق میشه.(چیه.. فکر کردید جونکوکه؟).. دویون چهار سال از من بزرگتر بود و سال آخر دبیرستان بهم اعتراف کرد.. اما خب من ردش کردم.. آروم به سمتم اومد و همون‌طور که آروم آروم می‌خوابوندم روم خیمه زد.‌ بوسه ای روی پیشونیم می‌نشونه و آروم بغلم می‌کنه.. با عصابنیم بهش میتوپم: هعی چه غلطی داری میکنی! پاشو ببینم..
محکم تر بغلم می‌کنه.. ولی خب این روش همیشه جوابه.. اصلا دختر و پسر نمی‌شناسه. هرکسی بغلم میکنه، راحت خرم می‌کنه. بوسه ای روی شاهرگم می‌نشونه و بینیش رو، روی گردنم حرکت میده و میگه: هوممم.. بوی خوبی میدی.
مشتی به کمرش میزنم و میگم: خفه شو.! کل لباسام بوی گوهه نم میده!
خنده ای تو گلویی می‌کنه: لباسات رو سپردم آجوما عوض کرده. دو روزه خوابی جوجه!
سریع میکنم بلند شم اما زورم بهش نمیرسه: گوشیم.. کسی به گوشیم زنگ نزد؟
ـ نه.. هیچکس بهت زنگ نزد.. نکنه میخوای بری؟
+ پاشو بینم.. هیچ دلیلی ندارم توی این عمارت بمونم.
آروم بلند میشه و کنارم میشینه: جیا.. هنوزم.. احساساتت نسبت بهم تغییر نکرده؟
سرم رو پایین میندازم و آروم میگم: نمیتونیم احساساتم رو مجبور کنیم.. خب، من ازت بدم نمیاد، برعکس.. خیلیم دوستت دارم. ولی خب، خودت خوب می‌دونی که من عاشقت نیستم.